Εκεί γύρω στα 45…

M25795-1 002

Κοίτα να δεις τι συμβαίνει στα 45…είσαι πολύ μικρός για να τα παρατήσεις και πολύ μεγάλος για ουτοπίες και άλλες τέτοιες μαλακίες…είναι αυτή η ηλικία που δεν ευχαριστιέσαι εύκολα με τίποτα…κρίση ηλικίας το λένε…η στιγμή που αφήνεις τα ξύλινα φτερά στην άκρη το λέω εγώ…λυτρωτικό να σου πω την αλήθεια…αυτή η παρατεταμένη εφηβίλα έχει το κόστος της…πίστεψες σε λόγια και στίχους και ήρωες φτιαγμένους από χαρτί και όχι στην πραγματική σου δύναμη…κι έρχεσαι τώρα να αναμετρηθείς με τους χαμένους στόχους κι όλο αυτό αφήνει μια στυφή γεύση γαμώτο…αλλά οκ και αυτό συνηθίζεται…άρα πάμε στα καλά…ναι, υπάρχουν…βάζεις κάτω και κάνεις τον απολογισμό σου…τι όπλα έχεις; έχουμε και λέμε…

  • μία σύντροφο και δύο γιους -ό,τι καλύτερο σου συνέβη, το άγιο δισκοπότηρό σου-
  • κάμποσα ταξίδια( όχι αντισυμβατικά αλλά οκ),
  • 2-3 φίλους που έχεις ξεστομίσει μεθυσμένα λόγια και έχεις μοιραστεί και παρατεταμένες σιωπές
  • μία δουλειά που ευτυχώς τη γουστάρεις ακόμα…
  • 5 βιβλία, καμιά δεκαριά ταινίες και μουσικές που ξεπροβάλλουν κάθε μέρα σε ανύποπτες στιγμές να σου υπενθυμίζουν το σιαμαίο της ζωής και της τέχνης…
  • 2-3 όνειρα εφικτά…
  • πολλά ανέφικτα..

Τι κάνεις; τι να σου πω…δεν ξέρω..θα σου πω τι θα κάνω εγώ…θα αφήσω τα ανέφικτα…δεν έγινε και τίποτα…μέσα στο πρόγραμμα είναι…

τα άλλα ,όμως, όλα τα άλλα είναι δικά μου…μου αξίζουν, τα κέρδισα…κάποια πολύ ακριβά μάλιστα…θα στραφώ εκεί…θα ξαναανακαλύψω τη μαγεία τους…θα θυμηθώ γιατί τα ερωτεύτηκα…θα αφήσω το καταραμένο κυνήγι της ευτυχίας για κάποιους που το γράφει στην ούγια τους…γιατί μεταξύ μας αν με ρωτήσεις δεν ξέρω τι είναι ευτυχία… να σου πω κάτι…νομίζω την έχω κατακτήσει και δεν το πήρα χαμπάρι τόσα χρόνια φορώντας την πανοπλία μου και βάζοντάς τα με φανταστικούς γίγαντες …

Τώρα να μου πεις γιατί τα γράφω όλα αυτά…αν είσαι 20 δεν μπορείς να καταλάβεις τίποτα από αυτά…και καλά κάνεις …δεν πρέπει…αν είσαι γύρω στα 40 με καταλαβαίνεις..έτσι δεν είναι; αν είσαι πάνω από 55 νομίζω απλά χαμογελάς πονηρά και αναπολείς…

venceremos πάντως έτσι και αλλιώς…αυτό το ξέρω…

 

Advertisements

Φόρος τιμής…

 

DSC01467

Κάποια στιγμή πρέπει να αποχαιρετήσουμε όπως πρέπει τόπους και ανθρώπους…να πούμε τα λόγια που αρμόζουν σε ένα ανεκπλήρωτο…θες έρωτα, θες στιγμή, θες μια προσδοκία από έναν τόπο…χιλιοειπωμένα μεν αλλά και τι δεν είναι χιλιοειπωμένο στον καιρό μας…να τους αναγνωρίσουμε τη δύναμη που κατάφεραν και ξεπέρασαν τη δίνη του φευγαλέου και έδωσαν ζωή σε μια άπνοη στιγμή που δεν κατέληξε σαν μία από τις χιλιάδες άλλες που ζήσαμε και ήταν σαν να μη τις ζήσαμε…πολλές φορές δεν ψελίσαμε αυτά που έπρεπε την ύστατη στιγμή…θες από φόβο, θες από ντροπή, θες από το μάταιο κάθε αποχαιρετισμού…ας αποτίσουμε φόρο τιμής σε αυτά που δικαιώνουν τη μοναδικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης…τα ανεκπλήρωτα…εκκρεμότητες λοιπόν…

ενηλικίωση…

cf2c82b69e9b8370708a27dd722403ecΟ αιώνιος έφηβος που κάποτε έκρυβα μέσα μου σκέβρωσε πια, σαν παράθυρο σκουριασμένο που τρίζει όταν έχει υγρασία…λύγισε στα τόσα προσωπεία που φόρεσε σε αυτά τα 25 χρόνια της ματαιωμένης ενηλικίωσης…τι να σου εξηγώ, τα ξέρεις…φορέσαμε τις συνήθειες και τα λόγια των γονιών μας…τρομάζει αυτή η παραδοχή…δεν είναι έτσι; νομοτελειακά ζούμε και νομίζουμε πως είμαστε εξαίρεση σε μια σκακιέρα με ήδη προμελετημένες όλες τις κινήσεις…

Πως να αποδεχθείς την αποτυχία μιας γενιάς που τα είχε όλα και δεν κατάφερε τίποτα; φλύαρα, ανούσια, άσκοπα ξοδέψαμε το δυναμικό μας σε χαζά πάρτι δίπλα σε πισίνες, σε ανούσια ταξίδια άκρως τουριστικά, σε συσκευές ηδονικών εικόνων , σε έρωτες λαχανιασμένους στο θόρυβο των πόλεων…

κι εγώ που γεννήθηκα έχοντας την ψευδαίσθηση της ποίησης κατέληξα χαρτί που πάνω του σημειώθηκαν ημερομηνίες και λογαριασμοί και αριθμοί τραπεζών…

ωραία η ενηλικίωση , δε λέω…σου ράβει το κουστούμι και σε ρίχνει σε έναν αγώνα που τον έχεις χάσει από τα αποδυτήρια…

τουλάχιστον ας κρατήσουμε αυτό από τους αγαπημένους μας παιδικούς ήρωες του Νικολαΐδη…ας  πάρουμε μαζί μας στην άβυσσο που οδεύουμε, όλους αυτούς που χαιρέκακα υποδεικνύουν τη ματαιότητα των ονείρων μας…

Μας βαρέθηκα…

a16eb80de9e61f0062a5d002c69d5042

Μας βαρέθηκα…εμάς τους αφόρητα προβλέψιμους…εμάς που επιβεβαιώνουμε συνέχεια την ιστορική αλήθεια που σφραγίζει την κατάντια μας για αιώνες τώρα…εμάς τους φαφλατάδες του κώλου, τους αδαείς ειδήμονες , τους τυχάρπαστους κληρονόμους ενός παρελθόντος που τυχαία έφτασε στα χέρια μας γιατί οι πρόγονοι ήταν άκληροι κι έγραψαν τα θαύματά τους σε αυτούς που τους γηροκόμησαν….

Εμάς που με τους κώλους γεμάτους κάλους , με το λάγνο βλέμμα μπροστά στον πόνο του άλλου είμαστε έτοιμοι να δικάσουμε οτιδήποτε στέκεται κόντρα στην ανέραστη σιγουριά μας…βλέπεις εμείς έχουμε το αλάθητο του παπάρα…γιατί ανάμεσα στο μπανιστήρι του survivor , τα ξανθά πάνελ, το χυδαίο χιούμορ του Σεφερλή και το λαικισμό του Αυτιά προλαβαίνουμε να βάλουμε το άσπρο περουκίνι μας και να κατακεραυνώσουμε όποια διαφορετική άποψη…σκληροί και αλάνθαστοι…ποιοι; εμείς οι κότες…που με σχεδόν αίσθημα σεξουαλικής αυτοικανοποίησης απολαμβάνουμε άπραγοι και καθόλου μοιραίοι την κατρακύλα αυτού του τόπου…γιατί στα δύσκολα μένουμε πάντα μεταξεταστέοι ενώ στα εύκολα καμαρώνουμε επηρμένοι…γιατί βλάκα Ελληνάκο εσύ ξέρεις τα πάντα…και ανάμεσα σε πιτόγυρα και κοντοσούβλια ξεστομίζεις και τη σοβαροφανή παπάρα σου…αυτάρεσκα ηλίθιος, απογοητευτικά άδικος, γελοία εγωιστής…λες και δε γίνεται να βγάλεις το σκασμό κάποια στιγμή και να μη σχολιάσεις τα πάντα…αλλά λογικό…αν δεν ασχοληθείς με τις ζωές των άλλων θα πεθάνεις ακαριαία από την ανιαρή καθημερινότητά σου…

βλάκα νεοελληνάκο της ταβέρνας του Σαββατόβραδου και της απραγίας της βδομάδας…

Αντάμωμα…

19dc4b7db01fd4bd38942c5d7eaada0f

Είχα καιρό να γράψω κάτι για σένα…

τελικά δεν είμαι άτρωτος…ούτε στο χρόνο ούτε στη ναρκωτική ψευδαίσθηση μια ήπιας και κενής καθημερινότητας…χάθηκα σε αγωνίες που δεν αρμόζουν ούτε στους παιδικούς μου ήρωες ούτε στις υποσχέσεις μου σε σένα…αφέθηκα στη σιγουριά μιας δεδομένης αποδοχής χωρίς να προσπαθώ να την κερδίζω κάθε μέρα…μόνο με μνήμες δε ζει ο άνθρωπος… μισές ανάσες παίρνει και πνίγεται…

αλλά πάντα το βρίσκω το δρόμο για σένα…αρχέγονο μυστήριο που δεν θα το λύσω τώρα…και πάντα είσαι εκεί, μετά τη δική σου περιπλάνηση στις δικές σου δίνες, να με περιμένεις…

μια κουπί εσύ, μια εγώ…αλλά προχωράμε…. χρόνια τώρα…

και η ζωή μου συνεχίζει να έχει νόημα, η σκέψη μου λέξεις, το άγγιγμά μου πόθο…

προσοχή στο κενό…

 

ERWITT_1963_Pasadena_California_LOST_PERSON_AREA

Κάπου εκεί ανάμεσα σε αυτό που θεωρείς πως είσαι και σε αυτό που είσαι έχεις χαθεί…

σε αυτό που νομίζεις πως αντέχεις και σε αυτό που σε κάνει να αγκομαχάς …

προσοχή στο κενό ανάμεσα στην επιλογή και στο τίμημά της…

διάβασε καλά το εγχειρίδιο χρήσης σου και ενημέρωσε και τους άλλους πως να σε επαναφέρουν σε λειτουργία πριν σε αφήσουν σε κάποιο ράφι με ένα ταμπελάκι «out of order»…

στείλε στο διάολο κάθε δικαιολογία που στρογγυλοκάθεται αγέρωχη στην απραξία σου και κοίτα τον εαυτό σου στον καθρέφτη…βαθιά μέσα σου ξέρεις ποιος είσαι και τι θέλεις…αποδέξου, λοιπόν, τις αδυναμίες σου και λάτρεψε ό,τι σε κάνει δυνατό…

γύρνα πίσω στις εποχές που έλαμπες και βρες την πηγή…ξαναβούτα μέσα της…

η ηλικία είναι δικαιολογία για τα άσπρα μαλλιά, άντε για κανά πόνο στις αρθρώσεις…μέχρι εκεί…

έχεις περάσει το μέσο της διαδρομής…πάρτο χαμπάρι…υπάρχει τελικός σταθμός και μετά τίποτα…

γίνε αυτό που ήθελες να γίνεις ή τουλάχιστον μη γίνεις ό,τι σιχαινόσουν…

 

αρχείο λήψης

Σήμερα μια μάνα κι ένας γιος αυτοκτόνησαν μαζί στα Κάτω Πατήσια…δεν μπήκα να δω λεπτομέρειες…δεν το άντεχα , δεν έχει σημασία…τα γνωστά φαντάζομαι…κάποια ανίατη ασθένεια, ψυχολογικά προβλήματα, φτώχεια και κομμένες συντάξεις…κάτι από αυτά…αλλά δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου τι θα είπαν τις τελευταίες στιγμές…τι λέει μια μάνα στο γιο της λίγο πριν πεθάνουν και οι δυο…πόσο να να τον αγγίξει για να τον χορτάσει τόσο ώστε να έχει την αυταπάτη πως φτάνει για μια αιωνιότητα…θα του χάιδεψε τα μαλλιά λέγοντάς του για την πρώτη φορά που τον είδε, για το πόσο μεγάλο δώρο ήταν, για ένα χτύπημα κάποτε που δικαιολογεί το σημάδι στο πηγούνι του…η μάνα φαντάζομαι θα ήταν η δυνατή…να πάρει αυτή το φορτίο , να μην αφήσει τις ενοχές και την πίκρα σε αυτόν…κι αυτός θα της έδωσε ένα μεγάλο φιλί στα υγρά της μάγουλα κουβαλώντας την ευγνωμοσύνη όλων των γιων προς τις μανάδες τους…

μπορεί και να μην έγινε τίποτα από αυτά…δε θα μπω στον πειρασμό να διαβάσω την ιστορία τους…αλλά μεγαλώνουμε σε εποχές παράξενες και ξένες…σε εποχές που δεν υπάρχει ελπίδα…χωρίς αυτό να σημαίνει ελευθερία γιατί φόβος παντού…γιατί η εποχή που οδηγεί μια μάνα κι ένα γιο σε αυτή τη φυγή είναι μια εποχή αδιέξοδη, βαριά, σιωπηρή…χωρίς να περιμένεις ούτε ένα θαύμα…μια εποχή που μια τέτοια είδηση χάνεται μέσα σε εκατοντάδες παρόμοιες καθημερινές ιστορίες και σε χιλιάδες ανόητες, άγευστες, ηλίθιες άλλες…