ενηλικίωση…

cf2c82b69e9b8370708a27dd722403ecΟ αιώνιος έφηβος που κάποτε έκρυβα μέσα μου σκέβρωσε πια, σαν παράθυρο σκουριασμένο που τρίζει όταν έχει υγρασία…λύγισε στα τόσα προσωπεία που φόρεσε σε αυτά τα 25 χρόνια της ματαιωμένης ενηλικίωσης…τι να σου εξηγώ, τα ξέρεις…φορέσαμε τις συνήθειες και τα λόγια των γονιών μας…τρομάζει αυτή η παραδοχή…δεν είναι έτσι; νομοτελειακά ζούμε και νομίζουμε πως είμαστε εξαίρεση σε μια σκακιέρα με ήδη προμελετημένες όλες τις κινήσεις…

Πως να αποδεχθείς την αποτυχία μιας γενιάς που τα είχε όλα και δεν κατάφερε τίποτα; φλύαρα, ανούσια, άσκοπα ξοδέψαμε το δυναμικό μας σε χαζά πάρτι δίπλα σε πισίνες, σε ανούσια ταξίδια άκρως τουριστικά, σε συσκευές ηδονικών εικόνων , σε έρωτες λαχανιασμένους στο θόρυβο των πόλεων…

κι εγώ που γεννήθηκα έχοντας την ψευδαίσθηση της ποίησης κατέληξα χαρτί που πάνω του σημειώθηκαν ημερομηνίες και λογαριασμοί και αριθμοί τραπεζών…

ωραία η ενηλικίωση , δε λέω…σου ράβει το κουστούμι και σε ρίχνει σε έναν αγώνα που τον έχεις χάσει από τα αποδυτήρια…

τουλάχιστον ας κρατήσουμε αυτό από τους αγαπημένους μας παιδικούς ήρωες του Νικολαΐδη…ας  πάρουμε μαζί μας στην άβυσσο που οδεύουμε, όλους αυτούς που χαιρέκακα υποδεικνύουν τη ματαιότητα των ονείρων μας…

Advertisements

Μας βαρέθηκα…

a16eb80de9e61f0062a5d002c69d5042

Μας βαρέθηκα…εμάς τους αφόρητα προβλέψιμους…εμάς που επιβεβαιώνουμε συνέχεια την ιστορική αλήθεια που σφραγίζει την κατάντια μας για αιώνες τώρα…εμάς τους φαφλατάδες του κώλου, τους αδαείς ειδήμονες , τους τυχάρπαστους κληρονόμους ενός παρελθόντος που τυχαία έφτασε στα χέρια μας γιατί οι πρόγονοι ήταν άκληροι κι έγραψαν τα θαύματά τους σε αυτούς που τους γηροκόμησαν….

Εμάς που με τους κώλους γεμάτους κάλους , με το λάγνο βλέμμα μπροστά στον πόνο του άλλου είμαστε έτοιμοι να δικάσουμε οτιδήποτε στέκεται κόντρα στην ανέραστη σιγουριά μας…βλέπεις εμείς έχουμε το αλάθητο του παπάρα…γιατί ανάμεσα στο μπανιστήρι του survivor , τα ξανθά πάνελ, το χυδαίο χιούμορ του Σεφερλή και το λαικισμό του Αυτιά προλαβαίνουμε να βάλουμε το άσπρο περουκίνι μας και να κατακεραυνώσουμε όποια διαφορετική άποψη…σκληροί και αλάνθαστοι…ποιοι; εμείς οι κότες…που με σχεδόν αίσθημα σεξουαλικής αυτοικανοποίησης απολαμβάνουμε άπραγοι και καθόλου μοιραίοι την κατρακύλα αυτού του τόπου…γιατί στα δύσκολα μένουμε πάντα μεταξεταστέοι ενώ στα εύκολα καμαρώνουμε επηρμένοι…γιατί βλάκα Ελληνάκο εσύ ξέρεις τα πάντα…και ανάμεσα σε πιτόγυρα και κοντοσούβλια ξεστομίζεις και τη σοβαροφανή παπάρα σου…αυτάρεσκα ηλίθιος, απογοητευτικά άδικος, γελοία εγωιστής…λες και δε γίνεται να βγάλεις το σκασμό κάποια στιγμή και να μη σχολιάσεις τα πάντα…αλλά λογικό…αν δεν ασχοληθείς με τις ζωές των άλλων θα πεθάνεις ακαριαία από την ανιαρή καθημερινότητά σου…

βλάκα νεοελληνάκο της ταβέρνας του Σαββατόβραδου και της απραγίας της βδομάδας…

Αντάμωμα…

19dc4b7db01fd4bd38942c5d7eaada0f

Είχα καιρό να γράψω κάτι για σένα…

τελικά δεν είμαι άτρωτος…ούτε στο χρόνο ούτε στη ναρκωτική ψευδαίσθηση μια ήπιας και κενής καθημερινότητας…χάθηκα σε αγωνίες που δεν αρμόζουν ούτε στους παιδικούς μου ήρωες ούτε στις υποσχέσεις μου σε σένα…αφέθηκα στη σιγουριά μιας δεδομένης αποδοχής χωρίς να προσπαθώ να την κερδίζω κάθε μέρα…μόνο με μνήμες δε ζει ο άνθρωπος… μισές ανάσες παίρνει και πνίγεται…

αλλά πάντα το βρίσκω το δρόμο για σένα…αρχέγονο μυστήριο που δεν θα το λύσω τώρα…και πάντα είσαι εκεί, μετά τη δική σου περιπλάνηση στις δικές σου δίνες, να με περιμένεις…

μια κουπί εσύ, μια εγώ…αλλά προχωράμε…. χρόνια τώρα…

και η ζωή μου συνεχίζει να έχει νόημα, η σκέψη μου λέξεις, το άγγιγμά μου πόθο…

προσοχή στο κενό…

 

ERWITT_1963_Pasadena_California_LOST_PERSON_AREA

Κάπου εκεί ανάμεσα σε αυτό που θεωρείς πως είσαι και σε αυτό που είσαι έχεις χαθεί…

σε αυτό που νομίζεις πως αντέχεις και σε αυτό που σε κάνει να αγκομαχάς …

προσοχή στο κενό ανάμεσα στην επιλογή και στο τίμημά της…

διάβασε καλά το εγχειρίδιο χρήσης σου και ενημέρωσε και τους άλλους πως να σε επαναφέρουν σε λειτουργία πριν σε αφήσουν σε κάποιο ράφι με ένα ταμπελάκι «out of order»…

στείλε στο διάολο κάθε δικαιολογία που στρογγυλοκάθεται αγέρωχη στην απραξία σου και κοίτα τον εαυτό σου στον καθρέφτη…βαθιά μέσα σου ξέρεις ποιος είσαι και τι θέλεις…αποδέξου, λοιπόν, τις αδυναμίες σου και λάτρεψε ό,τι σε κάνει δυνατό…

γύρνα πίσω στις εποχές που έλαμπες και βρες την πηγή…ξαναβούτα μέσα της…

η ηλικία είναι δικαιολογία για τα άσπρα μαλλιά, άντε για κανά πόνο στις αρθρώσεις…μέχρι εκεί…

έχεις περάσει το μέσο της διαδρομής…πάρτο χαμπάρι…υπάρχει τελικός σταθμός και μετά τίποτα…

γίνε αυτό που ήθελες να γίνεις ή τουλάχιστον μη γίνεις ό,τι σιχαινόσουν…

 

αρχείο λήψης

Σήμερα μια μάνα κι ένας γιος αυτοκτόνησαν μαζί στα Κάτω Πατήσια…δεν μπήκα να δω λεπτομέρειες…δεν το άντεχα , δεν έχει σημασία…τα γνωστά φαντάζομαι…κάποια ανίατη ασθένεια, ψυχολογικά προβλήματα, φτώχεια και κομμένες συντάξεις…κάτι από αυτά…αλλά δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου τι θα είπαν τις τελευταίες στιγμές…τι λέει μια μάνα στο γιο της λίγο πριν πεθάνουν και οι δυο…πόσο να να τον αγγίξει για να τον χορτάσει τόσο ώστε να έχει την αυταπάτη πως φτάνει για μια αιωνιότητα…θα του χάιδεψε τα μαλλιά λέγοντάς του για την πρώτη φορά που τον είδε, για το πόσο μεγάλο δώρο ήταν, για ένα χτύπημα κάποτε που δικαιολογεί το σημάδι στο πηγούνι του…η μάνα φαντάζομαι θα ήταν η δυνατή…να πάρει αυτή το φορτίο , να μην αφήσει τις ενοχές και την πίκρα σε αυτόν…κι αυτός θα της έδωσε ένα μεγάλο φιλί στα υγρά της μάγουλα κουβαλώντας την ευγνωμοσύνη όλων των γιων προς τις μανάδες τους…

μπορεί και να μην έγινε τίποτα από αυτά…δε θα μπω στον πειρασμό να διαβάσω την ιστορία τους…αλλά μεγαλώνουμε σε εποχές παράξενες και ξένες…σε εποχές που δεν υπάρχει ελπίδα…χωρίς αυτό να σημαίνει ελευθερία γιατί φόβος παντού…γιατί η εποχή που οδηγεί μια μάνα κι ένα γιο σε αυτή τη φυγή είναι μια εποχή αδιέξοδη, βαριά, σιωπηρή…χωρίς να περιμένεις ούτε ένα θαύμα…μια εποχή που μια τέτοια είδηση χάνεται μέσα σε εκατοντάδες παρόμοιες καθημερινές ιστορίες και σε χιλιάδες ανόητες, άγευστες, ηλίθιες άλλες…

ξύλινο συρτάρι…

 

vintage-love-3

Κάπως έτσι λυγίζουν οι Κυριακές…από μια παλιά φωτογραφία…

Χαμόγελο φορούσα ελαφρύ ή έτσι φαίνεται τώρα…πολλά τα ερμηνεύεις αλλιώς μόλις δεις την αλήθεια …

Εκείνη, εκεί, τότε, νόμιζα για πάντα…»για πάντα» το είπε ανάλαφρα ,μαζί με μια αναπνοή κι εγώ πίστεψα την πνοή και όχι τη φθορά που γεννιέται με το λόγο μαζί…

Κάπως έτσι λυγίζουν οι Κυριακές…χωρίς πρόθεση για πένθος…ίσως μόνο μια εγγενής τάση για μελαγχολία…ίσως και άσχετη της Κυριακής…

από μια αυταπάτη σε ένα χαρτί τυπωμένη…χρόνια καταδίκη αλλά άφαντο το θάρρος να την καταστρέψεις…πάντα κρύβεται ένας θάνατος στο στιγμιότυπο… με το θρήνο άκαιρο 

 πόσες μεταχρονολογημένες επιταγές υποσχέσεων, πόσο ματαιότητα να αντέξει μια Κυριακή πέρα από αυτήν που-ασθμαίνουσα- κουβαλάει έτσι κι αλλιώς…

Σούρουπο Κυριακής…

ας κλείσει το ξύλινο συρτάρι…

επιστροφή…

article-0-00842C4C00000578-203_472x470

νιώθω πως δεν μου έμεινε τίποτα άλλο να πιστέψω παρά μόνο εσένα… πάντοτε ήσουν μονόδρομος…

τώρα πια που τα κόκαλα πονάνε από τις ματαιώσεις των ψευδαισθήσεων και τα τραύματα από μια επανάσταση -που δεν έγινε και ούτε θα γίνει-δεν κλείνουν , επιστρέφω σε σένα…γιατί να σου πω την αλήθεια μου αυτό μπορώ να κάνω καλύτερα απ΄όλα …να στέκομαι δίπλα σου…κι αν θεώρησα πως θα μπορούσα να αλλάξω τον κόσμο-όχι μόνος, μαζί με άλλους- συγχώρησέ μου αυτήν την απιστία, θεώρησέ το ένα απωθημένο από μια βαρετή και ήσυχη εφηβεία…

ας ανασυνταχτούμε μακριά από εφήμερους όρους και λογίδρια…εμείς είμαστε εμείς, που κάποτε άγνωστοι βρεθήκαμε και έφτασαν λίγες ώρες για να καταλάβουμε γιατί τόσα χρόνια νιώθαμε λειψοί, που ο ένας στο κενό στην έλλειψη του άλλου βρήκε την πατρίδα που πάντα έψαχνε…

κι όλα έγιναν έγχρωμα από τότε…και η γη μυρίζει Εδέμ…και τα πόδια μου καρφώθηκαν γλυκά σε αυτήν…εγώ ένας αεροβάτης πατώ στο χώμα και μαθαίνω να βαδίζω επειδή εσύ με κρατάς …

τελικά ένας χορός είναι η ζωή μαζί σου..πότε ο ένας μπροστά πότε ο άλλος …

αλλά μαζί , αρμονικά …

για πολύ…

ελπίζω…