ζούμε… στο μύθο μας

Μια χώρα μουδιασμένη, το βλέπεις γύρω σου, το νιώθεις και ο ίδιος. Δεν ξέρω αν έχουν ειπωθεί τόσο μουδιασμένες καλημέρες σε αυτόν τον τόπο ξανά.

Σήμερα θυμήθηκα  το ’81  τις αφισοκολλήσεις που έβλεπα στη γειτονιά , τα στημένα περίπτερα των κομμάτων με εκατοντάδες κόσμου και τους πανηγυρισμούς μετά το αποτέλεσμα των εκλογών…είναι η πρώτη μνήμη ομαδικής αυταπάτης που έχω… δόξα τω θεώ από τότε πάρα πολλές… είναι απλό και αποδεδειγμένο από την ιστορία΄ η πλειοψηφία έχει πολύ συχνά άδικο γιατί πολύ απλά λειτουργεί ως κοπάδι και βέβαια η δεύτερη μεγάλη αλήθεια είναι πως ο «βοσκός» , οι πολιτικοί μας νοιάζονται μόνο για το κρέας και το γάλα… ποτέ δεν πρόκειται να πιστέψω στις αγαθές προθέσεις της εξουσίας…   η πολιτική με τον τρόπο που έχει καθιερωθεί στις συνειδήσεις μας, ειδικά εδώ στη χώρα μας, είναι  ένα ξοφλημένο κεφάλαιο… και νομίζω πως είμαστε ο ιδανικός λαός για να πειραματίζεται μια τέτοια πολιτική.

Ανιστόρητοι, με έντονα σύνδρομα επαρχιωτισμού, κλανιάρηδες στα σημαντικά και φανφαρόνοι στα μικρά και ασήμαντα, με τη βόλεψή μας να είναι η Ιθάκη μας, έτοιμοι να γλείψουμε το χέρι που μας πληγώνει και μετά με το λίγο σάλιο που μας έχει απομείνει γλείφουμε και τις πληγές μας…αντί να συνειδητοποιήσουμε πως η πηγή του κακού είναι η απαιδευσιά μας είμαστε έτοιμοι ως οι καλύτεροι σεναριογράφοι του κόσμου να πλέξουμε σενάρια συνωμοσίας εναντίον του «λαμπρού» μας έθνους…όσο συνεχίζουμε να πιστεύουμε πως στη ζυγαριά της ιστορίας το «Ελλάδα» ζυγίζει κάμποσα δράμια περισσότερο θα συνεχίσει ο κατήφορός μας… έτοιμοι να ψηφίσουμε αυτόν που θα μας τάξει ακόμα και την επιστροφή στην προτέρα κατάσταση και ας είναι αδιέξοδη απλά να μη χάσουμε τα κεκτημένα μας που ωστόσο κάθε τόσο μας ενοχλούν…γιατί έχουμε και αυτό το ιδίωμα…δεν αντέχουμε ούτε τα σκατά μας απλά βιαζόμαστε να τραβήξουμε το καζανάκι αντί να αναρωτηθούμε τι φάγαμε και  βρωμάνε τόσο…

Η μόνη μου ελπίδα είναι πως έχουμε κουραστεί… έχουμε κουραστεί  από τον ίδιο μας τον εαυτό …γιατί και η αυταπάτη έχει την τέχνη της και σε αυτόν τον τομέα δεν είμαστε τεχνίτες…κάποια στιγμή θα δούμε πως η πασοκοδεξιάσταλινικοαριστεροί με προοδευτικές προεκτάσεις πολιτικοί  μας δεν είναι τίποτα άλλο παρά το αποτύπωμα που έχουμε επιλέξει να αφήσουμε στην ιστορία…δεν είμαστε ούτε φιλόξενοι, ούτε πιο έξυπνοι, ούτε πιο πονηροί, ούτε πιο εργατικοί, ούτε…ούτε…τόσες άλλες ηλίθιες δοξασίες που πλέξαμε για να συνεχίσουμε να αυτόβαυκαλιζόμαστε και να αυτοαθωωνόμαστε…είμαστε αυτό που μας  έχουμε επιτρέψει να γίνουμε…ο χειρότερος εφιάλτης μας και εχθρός μας…

Το πρόβλημά μας δεν είναι ο Παπανδρέου(άλλωστε μας άρεσε εκείνο το «λεφτά έχουμε»), δεν είναι η τρόικα , ούτε οι Γερμανοί…στο παιχνίδι του καπιταλισμού πάντα υπάρχουν αυτοί οι ρόλοι…το θέμα είναι τα «ναι» μας και τα «όχι» μας …οι Ισλανδοί ας αποτελέσουν το φωτεινό παράδειγμα…

σε αναζήτηση ονείρου…

 

Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο σε αυτήν την εποχή μνημονίου, κρίσης , ξεπουλήματος ονομάστε την όπως θέλετε είναι ότι αισθάνομαι πως αυτή η χώρα μας στερεί την ικανότητα να ονειρευόμαστε.

Ζούμε πια στην περίοδο που το παρόν έχει θρονιάσει θεόρατο, σκυθρωπό μπροστά στο παράθυρο και δεν μας αφήνει να κοιτάξουμε λίγο, έστω κλεφτά το μέλλον. Και όταν λέω να ονειρευόμαστε προφανώς δεν εννοώ χρήμα, πολυτέλειες, τεράστια επαγγελματική εξέλιξη. Απλά να μπορείς να σχεδιάσεις λίγο τη ζωή σου, να νιώσεις ότι σε παίρνει να πάρεις και εσύ ένα ρίσκο, να πλησιάσεις ένα βήμα πιο κοντά σε κάτι που θα σε κάνει να νιώσεις πιο ανθρώπινα. Να ξέρεις ότι θα μπορέσεις να κάνεις αυτό που αγαπάς, ότι θα βρεις λίγο κενό χώρο να αφήσεις και συ το αποτύπωμα σου σε αυτό το μικρό σου πέρασμα από τη ζωή, να νιώσεις την ικανοποίηση του να ολοκληρώνεις κάτι μόνος ή μαζί με άλλους, να νιώθεις πως υπάρχει λόγος να κουραστείς , να θυσιάσεις, να ξενυχτίσεις ταιριάζοντας ένα ένα τα κομμάτια παζλ της ζωής σου.

Σε μια χώρα αναξιοκρατίας, κανιβαλισμού, μοναξιάς, ανυπαρξίας του αυτονόητου, σιωπής και αποχής από όλα , φόβου για το αύριο, ασχήμιας, σε μια χώρα που οι ιδεολογίες καρφιτσώνουν ταμπελάκια στο στήθος μας –ξένος , έλληνας, δεξιός , βολεμένος,πλούσιος κ.τ.λ- σε μια χώρα που χρόνια αναπαυμένη σε κάτι ξεραμένες δάφνες του παρελθόντος νομίζει πως της αξιζουν τα πάντα χωρίς να παλεύει καθόλου, σε μια χώρα τηλε-λογίων, τηλε-πολιτικών που έχουν ξεχάσει τη μυρωδιά μιας κοινωνίας που πάσχει,σε μια χώρα που η λήθη είναι η παιδική της ασθένεια, σε μια χώρα που δεν σε αφήνει να χαρείς μια ανάσα σου , πώς να ονειρευτείς , πώς να νιώσεις αξιοπρέπεια ;

Παίρνω λοιπόν αγκαλιά το γιο μου, μυρίζω τα μαλλιά της καλής μου , ακούω τα γέλια πέντε φίλων, χάνομαι σε κάτι ξεχασμένες μουσικές, συλλαβίζω μέσα μου ένα « ίσως κάποτε» και παλεύω για έναν μικρό παράδεισο…και βλέπουμε

 

γιατί θέλει παρέα η δημοκρατία…

Έχω κατέβει 3 φορές στο Σύνταγμα. Αυτό που είδα ήταν πρωτόγνωρο και δεν μιλάω για τη διαμαρτυρία αλλά για την ανοιχτή συνεύλευση. Κάθε βράδυ 80 στην αρχή και τις επόμενες μέρες  γύρω στους δύο χιλιάδες μαζεύονται με αγωνία και παλεύουν να αγγίξουν έστω για λίγο την άμεση δημοκρατία. Χωρίς ταυτότητα κομματική, χωρίς εθνικότητα , μόνο με την λαχτάρα του ανθρώπου που για χρόνια παρέμενε σιωπηλός  παλεύουν να αρθρώσουν λόγο , να ακούσουν με προσοχή τον άλλον, χωρίς να διακόψουν, χωρίς να υποτιμήσουν, κάτι δύσκολο για τον Έλληνα. Προσπαθούν να βρουν το στίγμα τους σε ένα πολιτικό χάρτη που για δεκαετίες ο πολίτης ήταν εξόριστος στην άγονη γραμμή. Αμήχανα, χωρίς ξεκάθαρα αιτήματα, με λάθη, με υπερβολές αλλά με αλήθεια, με δίψα, με ελπίδα, χωρίς να φοβούνται να χάσουν τίποτα παλεύουν να φτιάξουν όλοι μαζί ένα όραμα, κάτι για να κρατηθούν σε μι εποχή που καταποντίζει κάθε όνειρο. Όχι, δεν νομίζω ότι θα μπορούσε από αυτό να προκύψει κάτι συγκλονιστικό αλλά είναι μια αρχή. Μια μνήμη που θα καταγραφεί στο πολιτικό μας  DNA και θα είναι εύκολο  να την ανακαλέσουμε όταν χρειαστεί. Ακούω από αυτούς που δεν έχουν κατέβει στο Σύνταγμα ένα σωρό δικαιολογίες. «και τι θα αλλάξει;», «σιγά μην κατέβω με τους υποκινούμενους», «έβρεχε μωρέ», «και πως θα τη βγάλουμε καθαρή αν βγούμε από το μνημόνιο;». Απλά φίλε μου έχεις βολευτεί στην ψευδαίσθηση του καπιταλισμού, σε πράγματα που δεν είναι δικά σου και βέβαια δεν σε κάνουν ευτυχισμένο. Έχεις βολευτεί στον μικρόκοσμό σου και δεν βλέπεις πέρα από τη μύτη σου. Σήμερα είναι άνεργος ο διπλανός , αύριο θα έρθει η σειρά σου. Με μαθηματική ακρίβεια είναι προδιαγεγραμμένο το μέλλον αυτής της χώρας. Μέσα σε ένα χρόνο το καλό ΔΝΤ και αυτοί που αντιπροσωπεύουν θα αγοράσουν τα πάντα κοψοχρονιά και μετά θα μας αφήσουν για 20 – 30 χρόνια να βγάλουμε το φίδι από την τρύπα. Με αυτό που θα γίνει υπονομεύεται το μέλλον των επόμενων γενεών(γιατί η δικιά μας  είναι καταδικασμένη έτσι και αλλιώς). Γι΄ αυτό ας οδηγηθούμε εμείς στα άκρα, ας αρχίσουμε ξανά να παράγουμε, ας ζήσουμε με ελάχιστα(λες και με το ΔΝΤ θα ζήσουμε με παραπάνω), ας αρνηθούμε το χρέος. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε τουλάχιστον να κοιτάξουμε τα παιδιά μας στα μάτια μετά από χρόνια.

Με έχει απογοητεύσει η γενιά μου. Τους βλέπω με αλαζονεία να αντικρίζουν το αύριο και το θεωρώ ύβρη. Πόσες σαπουνόπερες, πόσοι τελικοί ποδοσφαίρου, πόσα ανέραστα βράδια σε μπαρ, πόσο life style χωράει ακόμα η ζωή μας; Για πόσα ψέμματα ακόμα είμαστε διατεθειμένοι να θυσιάσουμε την ελπίδα για λίγη αλήθεια.

Δεν νομίζω ότι μπορεί εύκολα να αλλάξει η πραγματικότητα, αλλά ξέρω ότι οφείλουμε όλοι μαζί να το προσπαθήσουμε. Έτσι κυλάει η ανθρωπότητα αιώνες τώρα.

 

μια μικρή φωτογράφος

ήταν μια μέρα από αυτές που λες πως δεν θα έπρεπε να υπάρχουν γιατί απλά τίποτα δεν έτρεχε. Κάτι τέτοιες μέρες απλά προσπαθείς να δεις διαφορετικά τα πράγματα, να προσπαθήσεις να απαθανατίσεις τη στασιμότητά τους μήπως και τα ταρακουνήσεις. Επομένως η επόμενη κίνηση ήταν να περάσω την Argus C3 στο λαιμό και έξω στην προβλήτα εκεί που αμέριμνοι σουλατσάρουν την αμηχανία τους. Την είδα από μακριά σα διαβολάκι να τρυπώνει στον κόσμο , να τραγουδάει ένα παιδικό τραγούδι που προφανώς έχω ξεχάσει μετά από 20 χρόνια και να ζητά από τον κόσμο να τους βγάλει φωτογραφία. Μου έκανε εντύπωση που τους φώναζε «κάντε σαν να μην υπάρχω». Είναι τόσο αποστομωτική η σοφία των παιδιών που σε κάνει να νιώθεις τόσο ηλίθιος. Εκείνη τη στιγμή που σήκωσα τη μηχανή τη βλέπω να κάνει το ίδιο. Πολλές φορές έχω σκεφτεί ότι αν τράβαγε και αυτή τη στασιμότητα των πραγμάτων , δεν μπορούσε να βγάλει κάτι καλύτερο από εμένα. Συχνά αναρωτιέμαι τι να κάνει αυτό το κορίτσι στα 23 της περίπου πια. Αν έχει βάλει και αυτή τη φωτογραφία που έχει τραβήξει κάπου στο γραφείο της, αν ασχολείται με τη φωτογραφία ακόμη και φωνάζει «κάντε σαν να μην υπάρχω» ή μήπως βγάζει φωτογραφίες προσποιούμενη ότι αυτή δεν υπάρχει. Της αρέσει άραγε να βγάζει πρόσωπα, τοπία, ξαφνιάσματα, αμηχανία ; θα θελα πολύ να δω τη φωτογραφία που έχει τραβήξει , τι είδε πίσω από το φακό της…μάλλον δε θα γίνει ποτέ…

η ιστορία των παπουτσιών…

πέρασαν πολλά αυτά τα παπούτσια…όχι τόσα όσα άντεχαν αλλά αρκετά για να θεωρούνται βαρέως μεταχειρισμένα…από ωραίο καφέ δέρμα που αμέσως βρίσκει εκείνη την παλιά του γυαλάδα με ένα απλό βούρτσισμα…ήταν τα πρώτα παπούτσια που αγόρασε ένας φοιτητής αγγλικής φιλολογίας μεταφράζοντας το four quarters του  eliot…τα έβλεπε καιρό σε μια βιτρίνα για το πανεπιστήμιο και πάντα σταμάταγε να τα χαζέψει…και έτσι με τα πρώτα του λεφτά δεν είχε δεύτερη σκέψη…τα αγόρασε…δεν τα φόρεσε γιατί ήταν χειμώνας και δεν ήθελε να βραχεί το δέρμα…βέβαια κάθε Σάββατο τα έβγαζε από το κουτί και τα ξεσκόνιζε με κινήσεις απαλές, σα χάδι…μέχρι που μπήκε ο Μάρτης και ήρθε ένας χορός του πανεπιστημίου…τα χόρεψε, τα κόλλησε δίπλα σε κόκκινες γόβες, τα έτριψε σε τοίχο σε στιγμές αμηχανίας…τα χάρηκε εκείνο το βράδυ…βγαίνοντας είδε έναν άστεγο να προσπαθεί να καλύψει τα γυμνά του πόδια με μια εφημερίδα…χωρίς δεύτερη σκέψη έβγαλε τα παπούτσια και του τα έδωσε…μετά η ιστορία πήρε το δρόμο της…ο άστεγος τα πούλησε για λίγο αλκοόλ και έτσι βρέθηκαν στα χέρια ή μάλλον καλύτερα στα πόδια μου…

ψευδαισθήσεις…

Απλά να περπατάμε χέρι χέρι και να νιώθω πως κρατάω το άπειρο…

Να σπάμε ένα ρόδι κάθε πρώτη του χρόνου και να χαμογελάμε για μια ακόμη χρονιά μαζί…

Να είμαι μόνος μου και να ακούω την ανάσα σου…

Να γελάς και να πιστεύω στο Θεό…

Να φοράμε τις εποχές σα βέρα…

Να ονειρευόμαστε και να οξύνονται οι αισθήσεις μας…

Να σε βλέπω και να νιώθω ως μαθητούδι…

Να μου μιλάς και να είναι σαν να ακούω για πρώτη φορά…

επιλογές…

Αδιέξοδα… συχνά έρχονται και σου χτυπάνε την πόρτα και είτε ανοίξεις είτε όχι ένα και το αυτό… αδιέξοδα που σου κλείνουν στόμα και μύτη και άντε να πάρεις ανάσα… το θέμα είναι πως κάποια στιγμή θα βγεις γιατί απλά είναι νομοτελειακό… θα βγεις σίγουρα πληρώνοντας το κόστος… αν είσαι τυχερός το κόστος που σου αναλογεί αν είσαι άτυχος πολύ περισσότερο… νιώθεις την καταστροφή να σου έρχεται να θρονιάζεται στον καναπέ σου και όσο και να κλείνεις τα μάτια σου η ανάσα της είναι εκεί …

Το χειρότερο όμως με τα αδιέξοδα είναι πως εμείς τα δημιουργούμε… και αυτό είναι που τα κάνει να μας πονάνε περισσότερο… γιατί η πρώτη ξαδέλφη του αδιέξοδου είναι η επιλογή… και οι επιλογές έχουν δυο δρόμους ή θα σου βγουν ή δε θα σου βγουν… τόσο απλά είναι τα πράγματα… εννοείται συχνά θα κάνεις λάθος αφού πρώτον είναι γραμμένο στο εγχειρίδιο λειτουργίας σου και δεύτερον γιατί άντε να χειριστείς τόσες συνισταμένες… απωθημένα, συναίσθημα, λογική, αυταπάτες, ψευδαισθήσεις, παρελθόν, μέλλον…

Το συμπέρασμα; Θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε μαζί τους…άντε και καλή μας τύχη…